กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 4 ไซซีขี้โรค
“แค่ก ๆ แค่ก ๆ” เสียงไอแผ่วเบาดังแว่วมา ทำลายบรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนลง
เซียวจิ่งชิงเงยหน้าขึ้น ทอดสายตามองไปยังต้นกำเนิดของเสียง
ฮองเฮาทรงสายตาเฉียบไวและพระทัยกระจ่างแจ้ง ทันสังเกตเห็นสีพระพักตร์ของเซียวจิ่งชิงที่เปลี่ยนไป จึงเอ่ยถามลงไปเบื้องล่าง “หรั่นเยว่อี๋ ยาที่แพทย์หลวงเทียบให้ยังกินอยู่หรือไม่ เหตุใดอยู่ดี ๆ จึงไอขึ้นมาเล่า”
คนเบื้องล่างวางมือแตะแขนสาวใช้แล้วยันกายลุกขึ้น “ทูลพระนางฮองเฮา ยาที่แพทย์หลวงสวี่เทียบให้หม่อมฉันยังคงกินอยู่ตลอดเพคะ คิดว่าคงต้องรอจนถึงช่วงย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิจึงจะหายดี แค่ก ๆ ขอบพระทัยพระนางที่ทรงห่วงใยเพคะ”
“เจ้าร่างกายอ่อนแอ สมควรบำรุงรักษาตัวให้ดี”
วาจาที่หลุดออกมาอย่างกะทันหันของเซียวจิ่งชิง ทำให้หรั่นเยว่อี๋ไอโขลกขึ้นมาอีกสองครา คล้ายกับว่าได้รับความตกใจ
“เนี่ยนอวิ๋น เปลี่ยนชาฝงลู่ถ้วยใหม่ให้หรั่นเยว่อี๋ ขอแบบร้อนจัด ๆ” ฮองเฮาส่งสัญญาณแก่เนี่ยนอวิ๋นด้านหลัง