กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูอวี่และซูอิ่งซินยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าแดงก่ำราวกับผลแอปเปิ้ลสีแดง รู้สึกกระอักกระอ่วนจนนิ้วเท้าแทบจะจิกลงบนพื้นดินให้เป็นเขาวงกตได้เลย
ซูอวี่พึมพำเสียงเบา “แม่กำลังทำอะไรกันเนี่ย น่าอับอายเกินไปแล้ว”
ซูอิ่งซินถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ทนหน่อยเถอะ เดี๋ยวก็ผ่านพ้นไปแล้ว”
เพื่อนนักเรียนหญิงที่ขี้ขลาดสองสามคนมีน้ำตาเอ่อล้นเต็มเบ้าตา นึกว่ามีเรื่องโศกเศร้าอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ เสียอีก
มีเด็กชายตัวแสบคนหนึ่งตะโกนสุดเสียง “คุณน้า เสียงนี้รู้สึกเหมือนจะทำให้บ้านพังถล่มลงมาได้เลยนะ!”
พอเป่าจบไปหนึ่งเพลง หลินเยวี่ยก็วางปี่ซัวน่าลงอย่างยังไม่หนำใจ พลางหัวเราะแล้วถามเสียงดัง “เป็นยังไงบ้าง สะใจพอไหม ในประเทศหัวปี่ซัวน่าดังขึ้น ก็คือทองคำหมื่นตำลึงเลยนะ”