กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงเนี่ยนเหนื่อยจนหอบหายใจไม่หยุด แต่ก็ยังไม่ยอมถอดใจ ปากพึมพำว่า “คอยดูเถอะ วันนี้ฉันจะไม่จับแกให้ได้เลยเชียว!”
วิ่งไปวิ่งมา หลินเยวี่ยก็เหลือบไปเห็นหอสังเกตการณ์สูงตระหง่านแห่งหนึ่ง
เธอกัดฟัน ใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนป่ายเหมือนลิงที่มีความคล่องแคล่ว ไม่กี่อึดใจก็ปีนขึ้นไปได้ แล้วนั่งหอบหายใจแฮก ๆ อยู่ด้านบน
เจียงเนี่ยนตามมาถึงใต้หอสังเกตการณ์ เหนื่อยจนต้องก้มตัวลง สองมือยันหัวเข่าไว้ พูดพลางหอบจนตัวโยนว่า “เด็กคนนี้นี่ ทำไมถึงไม่เชื่อฟังแบบนี้นะ! รีบลงมาเดี๋ยวนี้เลย!”
ซูหรานก็ตามมาถึงเช่นกัน เขาแหงนหน้าขึ้น พูดด้วยความทั้งเป็นห่วงทั้งจนปัญญาว่า “เยวี่ยเยวี่ย เธอรีบลงมาเถอะ ไม่คิดถึงตัวเอง ก็ต้องคิดถึงลูกในท้องบ้างนะ”