กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อมาถึงริมทะเล พอมองดูผืนน้ำกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตระลอกคลื่นซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง ทหารหลายคนก็ถึงกับแข้งขาอ่อนแรงไปบ้าง
“ครูฝึกหลิน ทะเลนี้ดูน่ากลัวชะมัด พวกฉันจะว่ายน้ำเป็นกันจริง ๆ หรือเปล่า” ทหารหนุ่มจากพื้นที่ตอนในเอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวลพลางติดสำเนียงบ้านเกิดอย่างหนัก
“ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่รับรองว่าพวกนายว่ายเป็นกันทุกคนแน่” หลินเยวี่ยยิ้มให้กำลังใจทุกคน
เธอให้ทหารที่ว่ายน้ำเป็นช่วยสาธิตท่าทางมาตรฐานให้ทุกคนดูก่อน อธิบายทักษะลมหายใจ จากนั้นก็ดึงทหารที่ใจเสาะสองสามคนค่อย ๆ เดินลงทะเลไป
ช่วงเริ่มต้น น้ำทะเลเพิ่งมิดหัวเข่า ทหารพวกนั้นก็เครียดจนคว้าแขนสหายร่วมรบข้าง ๆ ไว้แน่นราวกับคว้าฟางช่วยชีวิต