เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทหารชายคนอื่น ๆ ก็พากันเออออตาม เห็นได้ชัดว่าเคยชินกับ “รางวัล” เช่นนี้แล้ว แต่ละคนต่างถูไม้ถูมือ เริ่มคิดคำนวณในใจแล้วว่าจะไปเที่ยวหาความสำราญที่ไหนดี
แต่พวกทหารหญิงกลับไม่เหมือนกัน เหยียนอวิ๋นกับเพื่อน ๆ ไม่กี่คนต่างพากันตาค้างอ้าปากหวอมองดูเงินบนโต๊ะ ผ่านไปครึ่งค่อนวันก็ยังดึงสติตัวเองกลับมาไม่ได้
เหยียนอวิ๋นเอ่ยปากถามอย่างตะกุกตะกัก “หัวหน้าหน่วย เงินพวกนี้มีที่มายังไง พวกเราจะใช้ได้เหรอ?”
บนใบหน้าเต็มไปด้วยความลังเลและความกระวนกระวาย สองมือกำชายเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว
หลินเยวี่ยเลิกคิ้วขึ้น มุมปากยกยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “นี่เป็นเงินของฉันนะ เป็นเงินที่หัวหน้าหน่วยอย่างฉันเหนื่อยยากหามาแท้ ๆ ทำไมจะใช้ไม่ได้? อีกอย่าง ออกมาทำภารกิจนอกจากจะต้องทำให้สำเร็จแล้ว ยังต้องรู้จักผ่อนคลายด้วย”