เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจียงเนี่ยนตบบ่าเธอเบา ๆ “เด็กโง่ ยังจะเกรงใจอะไรกันกับฉันอีก เธอเดินทางไปบ้านเดิมคราวนี้ หนทางยาวไกล ใจฉันมันไม่สงบเอาเสียเลย”
หลินเยวี่ยยิ้มพลางปลอบว่า “น้าเจียง ฉันเตรียมตัวพร้อมหมดแล้วค่ะ อีกอย่างหลายปีมานี้ฉันก็อยู่สุขสบายดีไม่ใช่เหรอคะ อีกประการที่นั่นเป็นที่ที่ฉันเกิดและเติบโตมา พวกคุณไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ แล้วฉันก็จะปรับตัวตามสถานการณ์ด้วย ไม่ยอมให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายแน่นอน”
เจียงเนี่ยนมองแววตามุ่งมั่นของหลินเยวี่ย ในใจจึงรู้สึกคลายกังวลขึ้นมาบ้าง “เด็กคนนี้นี่นะ ช่างเถอะ ฉันก็ไม่พูดมากความแล้ว รีบกลับไปอยู่เป็นเพื่อนปู่ของเธอเถอะ”
“ค่ะ ฉันไปแล้วนะคะ” หลินเยวี่ยหันหลังเดินออกจากบ้านของเจียงเนี่ยน สายลมเย็นยามกลางคืนพัดผ่านใบหน้า แต่ห้วงความคิดของเธอกลับล่องลอยไปไกล