เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เอ่อ ได้ครับ พี่หลินเยวี่ย” ต้าจู้พยุงพ่อต้าจู้เตรียมจะเดินไปข้างหน้า แต่กลับถูกพ่อต้าจู้รั้งเอาไว้
“ฉันไม่ต้องให้ไปส่งหรอก แกตามไปเถอะ เผื่อมีอะไรกันต้องช่วย แม่หนูคนเดียวจัดการไม่ไหว” สายตาของพ่อต้าจู้แน่วแน่ เขารู้ว่าหลินเยวี่ยมีบุญคุณต่อพวกเขาสองพ่อลูก ตัวเขาจะถ่วงแข้งถ่วงขาพวกเขาไม่ได้
ต้าจู้เองก็รู้สึกว่าที่พ่อของเขาพูดมามีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ก็ยังวางใจพ่อของตนไม่ได้ กำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หลินเยวี่ยก็เอ่ยปากขึ้นว่า “คุณลุง ให้ต้าจู้ไปส่งคุณลุงกลับก่อนเถอะ เดี๋ยวเขากลับมาคนเดียวก็เร็วเหมือนกัน”
พ่อต้าจู้เห็นหลินเยวี่ยยืนกราน จึงไม่พูดอะไรอีก ได้แต่กำชับต้าจู้ให้รีบไปรีบกลับ
ต้าจู้ประคองพ่อเดินไปได้ระยะหนึ่ง พอมองดูพ่อเดินเข้าลานบ้านแล้ว ก็รีบหันหลังวิ่งมุ่งหน้าไปยังสหกรณ์จัดจำหน่ายทันที