ตอนที่ 179 พวกเราไปด้วยกัน

ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายหนักอึ้ง ชายชราขมวดคิ้วแน่น หญิงสาวกอดเด็กในอ้อมอกไว้แน่น แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้

“เสี่ยวไห่เอ๋ย ครอบครัวเราคนเยอะขนาดนี้ คนอื่นเขาจะยอมให้พวกเราไปด้วยจริงหรือ คนแก่อย่างพวกเราสองคนไม่ตามครอบครัวพวกแก

ไปแล้วดีกว่า ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นตัวถ่วงเปล่า ๆ” ชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งกุมมือเสี่ยวไห่ผู้เป็นลูกชายไว้ น้ำตาคลอเบ้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของชายชราฉายแววอาลัยอาวรณ์และจนใจ เขารู้ดีว่าชีวิตยากลำบากเพียงใด จึงไม่อยากให้ตัวเองต้องมาถ่วงโอกาสเปลี่ยนโชคชะตาของเด็ก