ตอนที่ 147 หวนคิดถึงอย่างยิ่ง

หลินเยวี่ยกับซูหรานและคนอื่น ๆ นั่งลงด้วยรอยยิ้ม พลางมองอาหารเลิศรสที่เต็มโต๊ะ ในใจพลันบังเกิดกระแสความอบอุ่นขึ้นมาสายหนึ่ง

โรงอาหารของกองทัพที่ไม่ได้เห็นมานาน ช่างน่าคิดถึงเหลือเกิน

บรรยากาศอันคุ้นเคย โต๊ะเก้าอี้ที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ รวมถึงกลิ่นหอมของกับข้าวที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ล้วนทำให้หลินเยวี่ยรู้สึกราวกับได้ย้อนเวลากลับไปในช่วงก่อนจะข้ามภพมา

เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย ซึมซับความอบอุ่นและความสบายใจนี้

หลินเยวี่ยยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ผู้การไช่ รบกวนท่านมากจริง ๆ”