ตอนที่ 130 คนประเทศหัวหรือ?

แต่เธอไม่มีเวลาไปปลอบโยนพวกเขา ทำได้เพียงใช้ภาษาอังกฤษมาตรฐานเอ่ยกับพวกเขาเสียงดังว่า “ถ้าอยากออกไปก็ตามฉันมา”

น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและทรงพลัง ราวกับมีมนตร์สะกดที่มองไม่เห็น ทำให้ผู้คนที่แต่เดิมสิ้นหวังจุดประกายความหวังขึ้นมาในใจ

ผู้คนบนเตียงได้ยินคำพูดของหลินเยวี่ย ต่างชะงักไปก่อน จากนั้นเหมือนจะเข้าใจอะไรกันบางอย่าง จึงพากันพยายามยันกายลุกขึ้น

แม้ร่างกายของพวกเขาจะอ่อนแอ แต่ในแววตากลับเผยให้เห็นถึงความปรารถนาในอิสรภาพ

นั่นคือประกายแสงที่ไม่อาจลบเลือนได้ แม้จะอยู่ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด ก็ยังคงส่องประกายประกายไฟแห่งความหวังออกมา

ชายผมขาวแซมดำคนหนึ่งพยุงร่างของตัวเองเดินมาตรงหน้าหลินเยวี่ย แม้การเคลื่อนไหวของเขาจะดูทุลักทุเลไปบ้าง แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว