เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เหลียงเย่ ฉันยังรู้สึกว่ามันเสี่ยงเกินไป ถ้าเกิดถูกจับได้ขึ้นมา พวกเราคงซวยแล้วแน่ ๆ”
“กลัวอะไรกัน พวกเราไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ก็แค่เห็นเธอแล้วขัดหูขัดตา อยากจะสั่งสอนเธอสักเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นแหละ” เหลียงเย่แสร้งทำเป็นสงบนิ่งแล้วพูดขึ้น
“ของเธอมันเรียกว่าสั่งสอนที่ไหนกัน ชัดเจนว่าอยากจะทำลายความบริสุทธิ์ของหลินเยวี่ยชัด ๆ เธอจงใจให้แม่ของเธอไปตามรองผู้อำนวยการคณะกรรมการปฏิวัติคนนั้นมา ก็ไม่ใช่เพื่ออยากให้เขาถูกตาต้องใจหลินเยวี่ยหรอกเหรอ เปลืองแรงวุ่นวายขนาดนี้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าเธอทำไปเพื่ออะไรกันแน่” เฉินลี่บ่นพึมพำด้วยสีหน้าหงุดหงิด โดยไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อยว่าสีหน้าของเหลียงเย่ได้เปลี่ยนเป็นดุร้ายน่าสะพรึงกลัวไปแล้ว
ในเวลานั้นเอง จู่ ๆ เหลียงเย่ก็ชักแผ่นไม้ไผ่เหลาแหลมอันหนึ่งออกมา จ่อเข้าที่ลำคอของเฉินลี่