ตอนที่ 109 เดินร้อยก้าวหลังอาหาร อายุยืนถึงเก้าสิบเก้า

หลินเยวี่ยถอนหายใจอย่างจนใจ ไม่รู้ว่าจะตอบคำพูดของน้าเจียงอย่างไรดี

ความเข้าใจที่เธอมีต่อซูหรานหยุดอยู่แค่ในช่วงไม่กี่เดือนก่อนหน้านั้นเท่านั้น สำหรับคนที่บุกรุกเข้ามาในชีวิตของเธออย่างกะทันหันผู้นี้ ในใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวลต่อสิ่งที่ไม่รู้

หลินเยวี่ยอดไม่ได้ที่จะคาดเดาอยู่ในใจเงียบ ๆ ว่าแท้จริงแล้วซูหรานเป็นคนแบบไหนกันแน่ เขาโดดเด่นยอดเยี่ยมเหมือนอย่างที่น้าเจียงพูดจริงหรือ

หรือว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความปรารถนาฝ่ายเดียวของพวกผู้ใหญ่กันแน่

ความคิดของเธอเปรียบเสมือนเส้นไหมที่พันกันยุ่งเหยิงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

“เอาละ กินซวยแล้วใช่ไหม ฉันไปล้างชามนะ” หลินเยวี่ยยกชามขึ้นเตรียมจะลุกขึ้นเดินออกไป

แต่ทว่ากลับถูกเซิ่งอี่ตันดึงเอาไว้ “หน้าที่ล้างชามเป็นของฉันมาตลอด เพราะงั้น เธอนั่งคุยเป็นเพื่อนน้าเจียงเฉย ๆ ไปเถอะ”