ตอนที่ 105 พ่อเธอไม่ใช่คนไร้ประโยชน์อย่างหลินเจี้ยนเต๋อนะ

หลินเยวี่ยชะงักไป “ป้าสะใภ้ ท่านพูดอะไรกันน่ะ”

“โธ่เอ๋ย อย่าอายไปเลย ฉันกับแม่ของเธอเป็นสหายร่วมรบกัน ตอนเด็ก ๆ เธอยังเคยมาบ้านฉัน จำไม่ได้แล้วหรือ”

หลินเยวี่ยส่ายหน้า

ความจริงเธอมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่เพียงเลือนรางเท่านั้น ไม่ได้มีมากนัก

คาดว่าแม้แต่ตัวเจ้าของร่างเดิมเองก็คงลืมไปแล้ว

ทว่าแม่ของเจ้าของร่างเดิมมี “สหายร่วมรบ” เพิ่มขึ้นมาอีกคนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“แม่ของเธอกับฉันต่างก็เป็นทหารหญิงในกองทัพ ปีนั้นฉันตั้งท้องซูหราน...” เจียงเนี่ยนเล่าเรื่องราวในอดีตให้หลินเยวี่ยฟังคร่าว ๆ รอบหนึ่ง ทั้งยังสอบถามถึงชีวิตของหลินเยวี่ยก่อนที่จะลงชนบทด้วย

ทว่ายิ่งหลินเยวี่ยเล่า เจียงเนี่ยนก็ยิ่งโมโห “แล้วพ่อกำมะลอของเธออยู่ที่ไหนล่ะ แม่นี่จะสับมันให้ตายเชียว มโนธรรมโดนสุนัขกินไปหมดแล้วจริง ๆ”