กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สีหน้าของเฉินลี่เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ ริมฝีปากของเธอสั่นระริก ทว่ากลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
“อย่าเอาปากเหม็น ๆ ของเธอมาตัดสินฉัน แล้วที่เธอว่าฉันพวกนั้นน่ะ สรุปแล้วไม่ได้กำลังพูดถึงตัวเองอยู่หรอกเหรอ ฉันกลับรู้สึกว่าเธอประเมินตัวเองได้มีสติรู้ตัวดีทีเดียวนี่”
เฉินลี่โมโหจนควันออกหู ชี้หน้าหลินเยวี่ยตรง ๆ แล้วพูดทันที “เธอก็แค่อาศัยว่าตัวเองพอมีหน้าตาอยู่บ้าง ล่อหลอกเยาวชนปัญญาชนชายในเรือนเยาวชนปัญญาชนไปจนหมด ยังไม่รู้เลยว่าเธอไปทำเรื่องบัดสีอะไรกันกับพวกเขามาบ้าง วัน ๆ เอาแต่มาแหกปากโวยวายอยู่ที่นี่ คิดว่าตัวเองเก่งกาจมาจากไหนกันเชียว”
คราวนี้หลินเยวี่ยไม่ตามใจเธออีกแล้ว เดินปรี่เข้าไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย เงือมือขึ้นแล้วตบฉาดลงไปหนึ่งฝ่ามือ