ตอนที่ 42 ฉันก็ยังจะตบหน้าอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เดินตรงเข้าไปแล้วตบฝ่ามือลงบนใบหน้าของเหลียงเย่อย่างจัง

เหลียงเย่ถูกฝ่ามือที่ฟาดลงมาอย่างกะทันหันนี้ตบจนยืนอึ้ง เธอเอามือกุมแก้ม เบิกตากว้าง จ้องมองหลินเยวี่ยด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

“แกกล้าดียังไงมาตบฉัน” เหลียงเย่แผดเสียงโฮกด้วยความโกรธ

สายตาของหลินเยวี่ยเย็นเยียบ “คนที่ฉันตบก็คือแกนั่นแหละ แกไม่หวังให้คนอื่นได้ดีก็ช่างเถอะ แต่ในเวลาแบบนี้ยังจะมาพูดจากระแนะกระแหน แกมีเจตนาอะไรกันแน่”

บรรดาเยาวชนปัญญาชนโดยรอบต่างก็ตกตะลึงกับภาพเหตุการณ์นี้ ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่รู้ว่าควรจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

แต่ไม่นาน เซิ่งอี่ตันก็ก้าวออกมาตำหนิเหลียงเย่

“เหลียงเย่ เธอทำเกินไปจริง ๆ นะ หลินเยวี่ยต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เธอนอกจากจะไม่ห่วงใยแล้ว ยังจะพูดจาแบบนี้อีก”