ตอนที่ 40 เธอเก่งกาจมาก แต่ฉันก็ไม่จำเป็นต้องเห็นหัว

ฐานะทางตระกูลของเธอไม่สู้ดีนัก มาลงชนบทได้สามปีแล้ว ในสามปีนี้ทุกครั้งที่แจกธัญพืชยังต้องส่งกลับไปส่วนหนึ่ง อย่าว่าแต่กินเนื้อเลย บางครั้งแค่จะกินให้อิ่มท้องยังเป็นปัญหา

ช่วงฤดูหนาวทางนี้มักจะไม่มีงานเกษตรอะไรกัน ผู้คนต่างพากันจำศีลหลบหนาวอยู่ในห้อง เธอก็กักตุนธัญพืชไว้บ้างในช่วงฤดูหนาวเช่นกัน

และจะขึ้นเขาไปเก็บพวกเกาลัดสนส่งกลับตระกูลก่อนเข้าสู่ฤดูหนาวด้วย

ดังนั้นพอเห็นพวกเยาวชนปัญญาชนที่มาใหม่พากันไปล่าสัตว์ ความจริงแล้วเธอจึงอิจฉามาก

เธอไม่อยากให้ใครรู้ว่าฐานะตระกูลของตัวเองไม่ดี จึงมักจะแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจอยู่เสมอ ทว่าแท้จริงแล้วความปรารถนาในใจกลับยากที่จะปกปิด

“ฉันล่าหมูป่าได้ก็ไม่ได้คิดว่ามันวิเศษวิเศษอะไร ดูเหมือนจะเป็นเธอมากกว่าที่คิดว่าฉันเก่งกาจนักหนา” หลินเยวี่ยตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า