ตอนที่ 23 มาจากตุนหวงหรือไง? ภาพจิตรกรรมฝาผนังถึงได้เยอะขนาดนี้

แต่เธอกลับยังคงไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังเล่าเรื่องธรรมดาสามัญเรื่องหนึ่ง

จากนั้นก็พูดเสริมต่อ “ที่บ้านไม่เหลือใครแล้ว ฉันก็เลยขายงานที่โรงงานเหล็กไป ถือโอกาสจัดการเรื่องบ้านไปด้วยเลย ยังไงเก็บไว้ก็ไม่มีอะไรกันประโยชน์ สู้เปลี่ยนเป็นของที่จับต้องได้ดีกว่า ตอนนี้ฉันตัวคนเดียว ไม่มีเรื่องให้ต้องห่วงกังวล แบบนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว”

เซิ่งอี่ตันฟังคำพูดของหลินเยวี่ยแล้วก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ สายตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส พูดออกมาจากใจจริง “หลินเยวี่ยเธอเก่งจริง ๆ”

ทว่าเยาวชนปัญญาชนคนอื่น ๆ พอได้ฟังคำพูดนี้ของหลินเยวี่ย กลับรู้สึกเพียงว่ายากจะเชื่อ ราวกับกำลังฟังเรื่องเหลวไหลเกินจริงเรื่องหนึ่ง

พวกเขามองหน้ากันไปมา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและความสับสน