ตอนที่ 17 เกวียนคือสมบัติล้ำค่าของกองการผลิต

มีเพียงหลินเยวี่ยที่ไร้ความรู้สึก ราวกับไม่ใส่ใจกลิ่นของเกวียนเล่มนี้แม้แต่น้อย

เลขานุการกองการผลิตหลี่เว่ยกั๋วมองปฏิกิริยาของเหล่าเยาวชนปัญญาชน ก่อนจะโฮกออกมาอย่างอารมณ์เสีย “เกวียนเล่มนี้เป็นสมบัติล้ำค่าของกองการผลิต พวกนายังจะมารังเกียจอีก นี่ขนได้แค่สัมภาระของพวกนายเท่านั้น ตัวพวกนายเองต้องเดินไป”

เสียงโฮกของหลี่เว่ยกั๋วทำให้เหล่าเยาวชนปัญญาชนเงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูหนาว

ทุกคนสบตากันไปมา แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมาอีก

เฉินลี่เม้มริมฝีปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

เธอมองดูเกวียนเก่าซอมซ่อเล่มนั้น แล้วมองดูสัมภาระของตัวเอง ในใจรู้สึกหงุดหงิดระคนเสียใจ

ถ้ารู้แต่แรกว่าสภาพการลงชนบทจะลำบากยากแค้นขนาดนี้ก็ไม่ควรมาเลย