ตอนที่ 15 คนน่าเวทนาย่อมมีจุดน่ารังเกียจ

หลินเยวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ในใจรู้สึกไม่พอใจกับท่าทีที่คิดว่าตนเองถูกต้องเช่นนี้ของหญิงชราอยู่บ้าง

“อยากกินซาลาเปาก็ไปซื้อเอง หลานชายตัวเองก็ดูแลเอาเอง”

หญิงชราพอได้ยินคำพูดนี้ของหลินเยวี่ย โทสะก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“แม่หญิงสาวคนนี้นี่ทำไมถึงไม่รู้ประสีประสาขนาดนี้ล่ะ แค่ซาลาเปาลูกเดียวไม่ใช่เหรอ ให้เด็กกินสักลูกมันจะเป็นอะไรไป ทำไมเธอถึงเห็นแก่ตัวขนาดนี้นะ”

หลินเยวี่ยไม่ยอมอ่อนข้อเช่นกัน “ฉันเห็นแก่ตัวตรงไหน ซาลาเปานี่ฉันใช้เงินตัวเองซื้อมา อะไรกันต้องให้หลานชายนายด้วยล่ะ คุณจะมาคิดว่าคนอื่นควรสนองความต้องการของคุณอย่างไม่มีเงื่อนไขไม่ได้หรอกนะ”

“ย่า ฉันจะกินซาลาเปา ย่าซื้อซาลาเปาให้ฉันสิ” เด็กน้อยดึงชายเสื้อของหญิงชรา พลางร้องไห้โวยวายเสียงดัง