กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 150 เมืองเหล็กธารา
หมอกยามเช้าสีเทาจางลอยขึ้นจากแนวป่าเบื้องไกล ปกคลุมไปทั่วหุบเขา มาร์คัสนั่งอยู่ในกระบะท้ายของรถกระบะทหาร ลมที่พัดพาเอากลิ่นดินชื้นแฉะลอดผ่านช่องว่างของแว่นกันลมเข้ามา เขาใช้มือลูบแผลเป็นเก่าบนใบหน้า ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงรอยเลือดที่แห้งกรัง ทำให้เขารู้สึกถึงความปลอดภัยที่ไม่ได้สัมผัสมานาน นั่นคือความรู้สึกที่ว่า “ยังมีชีวิตอยู่”
เสียงสนทนาที่ผสมปนเปกันระหว่างภาษาโปแลนด์และภาษาอังกฤษดังมาจากห้องคนขับด้านหน้า ทหารที่นำทางชี้ไปข้างหน้า “นั่นคือ ‘เมืองเหล็กธารา’”
รถแล่นข้ามหัวสะพานที่พังทลายลง มาร์คัสจึงได้เห็น “เมือง” แห่งนั้นชัด ๆ