เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 130 เลือดและไฟเผาผลาญเมือง
แสงสุดท้ายของวันถูกม่านราตรีสีหมึกกลืนกิน ลมหนาวดูเหมือนจะกลั้นหายใจไปด้วย ทุ่งร้างจมดิ่งสู่ความเงียบงันดุจความตายก่อนพายุใหญ่ ทหารทุกนายที่ซุ่มอยู่รอบนอก “นิคมคืนสู่ธุลี” ต่างรู้สึกราวกับว่าตนเองถูกแช่แข็งลงไปในผืนดิน มีเพียงไอสีขาวจาง ๆ ที่พ่นออกมาและอาการสั่นเทาเล็กน้อยที่ไม่อาจควบคุมได้จากความหนาวเหน็บสุดขีดเท่านั้นที่เป็นเครื่องพิสูจน์ถึงการมีอยู่ของชีวิต สายตาของพวกเขาจ้องเขม็งผ่านตาข่ายพรางไปยังกำแพงล้อมที่มีเค้าโครงเลือนรางในความมืด รวมถึงแสงไฟที่กะพริบเป็นจุด ๆ ภายในกำแพง ซึ่งแสดงถึงความประมาทเลินเล่อและความไม่รู้
ฮั่วหยุนเฟิงอยู่ในจุดบัญชาการของฐาน ไม่สามารถลงไปแนวหน้าด้วยตนเองได้ ทำให้เขารู้สึกถึงความร้อนรนและไร้หนทาง แต่เขาบังคับให้ตนเองสงบสติอารมณ์ ยืนพิงไม้เท้าอยู่ข้างวิทยุสื่อสารราวกับรูปปั้นที่เงียบงัน เสี่ยวเฉินเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าอ่อนเยาว์ฉายแววตึงเครียดสลับกับความตื่นเต้นที่จะได้ล้างแค้น ส่วนร้อยเอกฮันส์ดูจะกระวนกระวายใจ เดินวนไปวนมาในพื้นที่แคบ ๆ ไม่หยุดหย่อน พลางตรวจสอบปืนพกประจำกายราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังในกรงและกระหายจะพุ่งเข้าใส่เหยื่อ
เวลาคืบคลานไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางเสียงหัวใจเต้น
ห้าทุ่มตรง
ห้าทุ่มครึ่ง
ห้าทุ่มห้าสิบนาที……
เหลือเวลาอีกสิบนาทีจะถึงเวลาโจมตีที่กำหนด อากาศในจุดบัญชาการราวกับหยุดนิ่ง แม้แต่ฮันส์ยังหยุดฝีเท้า เอียงหูฟังความเคลื่อนไหวใด ๆ ที่อาจดังมาจากวิทยุ