เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 114 คำสั่งล่าสังหาร
ทางตะวันออกของเยอรมนี รางรถไฟที่คดเคี้ยวทอดยาวไปในยามสนธยา ราวกับงูยักษ์เหล็กกล้าที่เหนื่อยล้า รถไฟเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันของล้อรถกับรางนั้นหนักแน่นกว่าทุกวัน ประหนึ่งกำลังแบกรับความกังวลของคนทั้งกลุ่มเอาไว้
ภายในตู้รถไฟหลัก บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและจดจ่อ ฮั่วหยุนเฟิงนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดชั่วคราวที่ดัดแปลงมาจากเบาะที่นั่งหลายตัวต่อกัน ใบหน้าของเขาซีดเผือดจากการเสียเลือดและความเจ็บปวด ขาซ้ายของเขาได้รับการยึดตรึงไว้เบื้องต้นแล้ว แต่ความผิดรูปที่เห็นได้ชัดยังคงน่าหวาดเสียว ลู่เสวี่ย ภรรยาของเขากำลังเตรียมอุปกรณ์ผ่าตัดอย่างตั้งใจ เม็ดเหงื่อผุดพรายอยู่บนหน้าผาก หวังวา ลูกสาววัยแปดขวบของพวกเขา กำลังกุมนิ้วมือที่หยาบกร้านของพ่อไว้แน่น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและกังวล
"พ่อคะ เจ็บไหม?" หวังวาถามเสียงเบา น้ำเสียงเจือไปด้วยเสียงสะอื้น
ฮั่วหยุนเฟิงกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดที่แล่นพล่านมาจากจุดที่กระดูกหัก พยายามฝืนยิ้มให้ลูกสาวแล้วใช้มืออีกข้างลูบผมเธอเบาๆ "ไม่เป็นไรจ้ะคนเก่ง พ่อเป็นคนเหล็ก บาดแผลแค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก" ทว่าเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นมาไม่หยุดและร่างกายที่สั่นเทาเล็กน้อยของเขากลับทรยศต่อคำพูดนั้น