เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 105 เส้นทางสายเลือด
รถบรรทุกอีเวโกวิ่งกระเด้งกระดอนไปตามถนนร้างเพื่อกลับไปยังอุโมงค์ที่ซ่อนตัวอยู่ ภายในตู้รถไฟอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดินสดและใบข้าวโพด ซึ่งตัดกับกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นสนิมที่ตกค้างอยู่ก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน
มันฝรั่งสองร้อยชั่งและข้าวโพดหนึ่งร้อยชั่งถูกยึดไว้อย่างแน่นหนาที่ส่วนท้ายของตู้รถไฟ ราวกับเป็นเนินเขาสีทองลูกเล็กๆ ที่มอบความอุ่นใจให้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด วิศวกรซุนถึงกับอดไม่ได้ที่จะหักข้าวโพดดิบออกมาท่อนหนึ่งแล้วเอามาจ่อที่ปลายจมูกสูดดมอย่างลึกซึ้ง บนใบหน้าเผยให้เห็นสีหน้าพึงพอใจอย่างบริสุทธิ์ใจที่หาได้ยากยิ่งหลังเกิดหายนะ
ทว่าความสงบสุขและปีติจากผลผลิตนี้กลับอยู่ได้ไม่นาน
เสี่ยวเฉินซึ่งรับหน้าที่พลขับคอยเกร็งประสาทอยู่ตลอดเวลา สายตาคอยกวาดมองป่าทึบและบ้านไร่ที่พังทลายทั้งสองข้างทาง ฮั่วอวิ๋นเฟิงนั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มือหนึ่งกุมปืนเล็กยาวจู่โจมแน่น นิ้ววางพาดอยู่บนกระโจมมือที่เย็นเฉียบ ส่วนมาร์คัสเฝ้าอยู่ที่ท้ายตู้รถไฟ คอยสังเกตการณ์ด้านหลังอย่างระแวดระวังผ่านช่องยิงที่ติดตั้งเพิ่มเข้าไป
“ไม่ชอบมาพากล” เสี่ยวเฉินเอ่ยเสียงเบาในทันใด เท้าค่อยๆ ผ่อนคันเร่ง “เงียบเกินไป แม้แต่เสียงนกก็ไม่ได้ยิน”
สิ้นคำพูด ที่มุมหนึ่งของจุดพักรถร้างด้านหน้าถนน ร่างสีดำทมิฬกลุ่มหนึ่งก็พุ่งทะลักออกมาประหนึ่งหลุดมาจากรอยแยกของขุมนรก ปรากฏขึ้นในสายตา!