กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 100 ยามสนธยาของเยอรมนี
เสียงปืนใหญ่ที่เงียบลงเปรียบเสมือนวาทยกรที่หยุดไม้บาตองกลางคันในการแสดงดนตรี ทิ้งไว้เพียงเสียงรบกวนเบื้องหลังที่ขยายตัวขึ้นในทันทีจนน่าอึดอัด นั่นคือเสียงฝีเท้าของคนนับไม่ถ้วนที่เหยียบย่ำไปบนซากปรักหักพัง เสียงคำรามโหยหวนที่ไม่ใช่เสียงมนุษย์ และเสียงทึบๆ ของพวกมันที่พุ่งชนสิ่งกีดขวาง เสียงนี้ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับกระแสน้ำหลากที่เพิ่มระดับขึ้นอย่างต่อเนื่อง ท่วมท้นไปทุกถนนและทุกอาคารในเบอร์ลิน