เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 85 รอยแผล การพักฟื้น และแปลงเพาะปลูกแห่งอนาคต
ค่ำคืนอันน่าสะพรึงกลัวผ่านพ้นไปเสียที แสงสีเทาของยามรุ่งอรุณพยายามส่องผ่านรอยแตกอันน่าสยดสยองบนผนังตู้รถไฟ ส่องให้เห็นฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายอยู่ภายในและใบหน้าอันเหนื่อยล้าซีดเซียวของแต่ละคน เด็ก ๆ หลับไปแล้วหลังจากสะอื้นไห้เป็นพัก ๆ ในช่วงครึ่งหลังของคืน แต่คิ้วของพวกเขายังคงขมวดมุ่น ส่วนผู้ใหญ่แทบไม่ได้นอนทั้งคืน มือที่กำอาวุธแน่นเพิ่งจะคลายออกเล็กน้อยเมื่อถึงรุ่งสาง แต่ประสาทสัมผัสยังคงตึงเครียด
หลังจากแสงอาทิตย์ขับไล่ความมืดมิดจนหมดสิ้น พวกเขาจึงกล้าตรวจสอบความเสียหายของรถไฟอย่างละเอียด การโจมตีครั้งสุดท้ายอันบ้าคลั่งของฝูงผู้คลานทิ้งร่องรอยไว้อย่างชัดเจน นอกจากแผ่นปิดช่องตรวจซ่อมที่ถูกฉีกขาดจนยับเยินที่ท้ายขบวน (รอยแตกกว้างพอที่จะสอดแขนผู้ใหญ่เข้าไปได้) ผนังด้านข้างและหลังคาตู้รถไฟยังเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและรอยบุบตื้นลึกไม่เท่ากันนับสิบแห่ง นั่นคือบาดแผลที่เกิดจากเล็บและแรงกระแทกอันมหาศาล
รอยขีดข่วนที่ลึกที่สุดถึงขั้นทะลุชั้นสีกันสนิม เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีเข้มด้านล่างราวกับรอยแผลเป็นอันน่าเกลียด แม้ประตูรถไฟจะยังไม่ถูกทำลายจนเปิดออก แต่กรอบประตูกลับบิดเบี้ยวจากการถูกพุ่งชนอย่างรุนแรงหลายครั้ง ทำให้เวลาปิดมันไม่แนบสนิทเหมือนแต่ก่อน