เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 67 ซากปรักหักพังของโลกเก่า
พายุแห่งการกลายพันธุ์ครั้งใหญ่พัดถล่มไปทั่วโลก เวลาล่วงเลยผ่านไปหกถึงเจ็ดปีโดยไร้สุ้มเสียง ในขณะที่ทวีปอเมริกาเหนือยังคงอื้ออึงไปด้วยรอยแผลเป็นอันร้อนระอุจากการระเบิดนิวเคลียร์ กระแสคลื่นแห่งการกลายพันธุ์ทางชีวภาพ และการดิ้นรนอย่างไม่หยุดยั้งระหว่างผู้รอดชีวิตกับบริษัทน็อกตัน ทว่าเมื่อข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกที่กว้างใหญ่ เย็นเยียบ และยากจะข้ามผ่านไปได้นั้น ยุโรป—ทวีปเก่าแก่ที่แบกรับทั้งความรุ่งโรจน์และบาปหนาของอารยธรรมมนุษย์เอาไว้—กลับกำลังจมดิ่งลงสู่ความเสื่อมโทรมในรูปแบบที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เป็นความเงียบงันที่เกือบจะสมบูรณ์แบบ
การล่มสลายที่นี่ไม่ได้เต็มไปด้วยแสงวาบอันรุนแรงและการระเบิดกึกก้องต่อเนื่องเหมือนในอเมริกาเหนือ และไม่มีตัวกลายพันธุ์ที่น่าสะพรึงกลัวโผล่ออกมาให้เห็นไม่เว้นแต่ละวัน
ความตายของมันเปรียบเสมือนการเน่าตายของร่างกายที่ดำเนินไปอย่างเชื่องช้าและไม่อาจย้อนคืน เนื้อหนังอันอุดมสมบูรณ์ของอารยธรรมได้เน่าเปื่อยหลุดลุ่ยหรือถูกกัดกินจนหมดสิ้น เหลือเพียงโครงกระดูกที่ขาวโพลนและเย็นเยียบวางทิ้งไว้ท่ามกลางกาลเวลาอันไร้ปรานีและสายลมที่หนาวเหน็บ มันกำลังมุ่งหน้าสู่การแตกสลายและการกลายเป็นธุลีดินอย่างเงียบเชียบและอดทน นี่คือบทเพลงไว้อาลัยแด่อารยธรรมที่ยืดยาวและหดหู่ ทุกตัวโน้ตล้วนชุ่มโชกไปด้วยความเวิ้งว้างอันหาที่สุดไม่ได้