เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 59 เรือผี
วันที่สี่สิบสาม เวลาบนเรือ “กระแสน้ำอุ่น” ราวกับหยุดนิ่ง และราวกับกำลังไหลผ่านไปอย่างรวดเร็วอย่างโหดเหี้ยม ปฏิทินไร้ความหมาย การสลับเปลี่ยนของกลางวันและกลางคืนกลายเป็นมาตรวัดเวลาเพียงหนึ่งเดียว แต่แม้แต่มาตรวัดนี้ก็เริ่มเลือนลางไม่ชัดเจน
ความหิวโหยและภาวะขาดน้ำไม่ใช่ความรู้สึกภายนอกอีกต่อไป แต่ได้ซึมลึกกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย กลายเป็นเสียงรบกวนพื้นหลังที่ดังก้องอย่างต่อเนื่อง กัดกินสติสัมปชัญญะส่วนสุดท้าย ลิ้นบวมเป่งราวกับแผ่นหนังหยาบๆ แนบติดกับเพดานปาก ทุกครั้งที่กลืนน้ำลายจะมาพร้อมกับความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกขาด คอยเตือนถึงสภาวะขาดน้ำอย่างรุนแรงของร่างกาย กระเพาะอาหารหยุดส่งเสียงร้องหิวโหยไปนานแล้ว กลับจมดิ่งสู่ความเจ็บปวดบิดมวนที่ว่างเปล่าและลึกสุดหยั่ง ราวกับอวัยวะภายในกำลังย่อยสลายตัวเอง
บนดาดฟ้ามีร่างที่ผอมโซนอนระเกะระกะ เบ้าตาของพวกเขาลึกโหล ผิวหนังกลายเป็นสีเหลืองซีดและหยาบกร้านจากการขาดน้ำและถูกแดดเผาเป็นเวลานาน แนบติดกับกระดูกราวกับกระดาษหนังเก่าเก็บ เผยให้เห็นเค้าโครงของกะโหลกศีรษะและซี่โครงอย่างชัดเจน
ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก การกระเพื่อมของหน้าอกเบาบางจนแทบมองไม่เห็น คำว่าความหวังได้ระเหยหายไปหมดสิ้นแล้วเช่นเดียวกับน้ำสะอาดหยดสุดท้าย สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นเยียบและความชาชากับโชคชะตา