เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 55 เอาตัวรอดจากสถานการณ์คับขัน
กองไฟในค่ายดาวเทียมป่าสนเต้นระบำท่ามกลางลมหนาวต้นฤดูใบไม้ผลิ เปลวไฟเลียเล็มท่อนไม้ชื้นจนเกิดเสียงเปรี๊ยะ ฮั่วหยุนเฟิงนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกองไฟ ในมือนวดคลึงแผ่นเหล็กสำหรับเรือที่ขึ้นสนิมเขรอะซึ่งนำกลับมาจากท่าเรือนิวยอร์ก รอยกระสุนและรอยไหม้บนแผ่นเหล็กนั้นเห็นได้ชัดเจน นี่คือ “ผลผลิต” เพียงหนึ่งเดียวจากการเดินทางครั้งนี้ ทุกคนที่นั่งล้อมวงต่างเงียบกริบ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังที่ไม่อาจปิดบัง
“สถานการณ์ที่ชายฝั่งตะวันออกเป็นแบบนี้แหละ การระเบิดนิวเคลียร์ทำลายเรือลำใหญ่ที่พอจะเดินเรือได้ไปหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ก็มีแต่ซากที่เกยตื้น หรือไม่ก็เรือลำเล็กที่ระวางขับน้ำไม่พอ” ฮั่วหยุนเฟิงโยนแผ่นเหล็กทิ้งลงพื้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “การข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก ตอนนี้ยังไม่มีความเป็นไปได้เลย”
ลู่เสวี่ยกุมมือเขาเบา ๆ ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบ “อย่าเพิ่งท้อถอย เรายังมีเวลา ยังไงก็ต้องมีทางออก” เอเลน่านั่งอยู่ข้าง ๆ คู่มือข้อมูลไวรัสในมือถูกเปิดจนขอบยับเยิน เธอทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้ หากไม่มีเรือข้ามมหาสมุทร ข้อมูลและตัวอย่างชีวภาพเหล่านี้ก็ไม่สามารถส่งไปยังเกาะซิซิลีได้ การวิจัยวัคซีนคงต้องหยุดชะงักลง