เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 18 พวกมันกลัวความหนาว
ขบวนรถแล่นไปบนทุ่งหิมะอันเงียบสงัด เสียงล้อรถบดทับหิมะที่เพิ่งตกใหม่ส่งเสียงดังกรอบแกรบ กลายเป็นจังหวะเดียวที่เคลื่อนไหวอยู่ในโลกสีขาวอันเงียบเชียบและไร้ชีวิตนี้ ทว่าภายในตู้รถ บรรยากาศกลับแตกต่างจากความหนาวเย็นภายนอกอย่างสิ้นเชิง มันมีความรู้สึกที่ซับซ้อนและยากจะอธิบายเจือปนอยู่
ในตู้รถด้านหลัง ซาราห์ คอนเนลลีค่อย ๆ ลืมตาขึ้น การหลับใหลเป็นเวลานานและฤทธิ์ของยาระงับประสาททำให้เธอรู้สึกมึนงง แต่แล้วความทรงจำก็ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นน้ำที่เย็นเยียบ ความน่าสะพรึงกลัวในห้องใต้ดิน ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของคู่สามีภรรยามนุษย์กินคน อวัยวะที่ถูกแขวนไว้... เธอสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างแรง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง สัญชาตญาณสั่งให้เธอขดตัวเพื่อป้องกันตัวเอง
“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ซาร่า เธอปลอดภัยแล้ว” ลู่เสวี่ยที่เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลาเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น มือข้างหนึ่งกดไหล่เธอไว้เบา ๆ ส่วนอีกข้างส่งขวดน้ำให้ “ดื่มน้ำหน่อย ค่อย ๆ หายใจ คนที่ทำร้ายเธอไม่อยู่แล้ว”