เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 10 เมืองที่เงียบงันและของขวัญจากฟาร์ม
รถกระบะวิ่งด้วยความเร็วบนทางหลวงระหว่างรัฐที่รกร้าง ทิ้งเมฆรูปเห็ดที่กลืนกินชีวิตผู้คนนับล้านไว้เบื้องหลังไกลสุดลูกหูลูกตา ทว่าภายในรถกลับเงียบสนิท ตัดกับเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามอย่างประหลาด
ฮั่วอวิ๋นเฟิงกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สายตาจ้องเขม็งไปที่ถนนว่างเปล่าเบื้องหน้า ราวกับจะมองทะลุเส้นทางนี้ไปให้ได้ ลู่เสวี่ยขดตัวอยู่บนเบาะข้างคนขับ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาว่างเปล่ามองทิวทัศน์สีเหลืองแห้งแล้งที่พุ่งผ่านหน้าต่างไป ร่างกายยังคงสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ภาพการทำลายล้างจากการระเบิดนิวเคลียร์ประทับแน่นอยู่ในหัวของพวกเขาเหมือนเหล็กเผาไฟ นั่นไม่ใช่ภัยธรรมชาติ แต่เป็นภัยจากน้ำมือมนุษย์ เป็นการ "ชำระล้าง" ที่โหดเหี้ยมถึงขีดสุดจากรัฐบาลของพวกเขาเอง ความรู้สึกที่ถูกอำนาจสูงสุดทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี หรือกระทั่งถูกมองว่าเป็นสิ่งโสโครกที่ต้องกำจัดทิ้งนั้น น่าสะพรึงกลัวและสิ้นหวังยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับผู้ติดเชื้อนับพันนับหมื่น
"...พวกเขา...ทำแบบนั้นจริงๆ..." ผ่านไปนาน ลู่เสวี่ยจึงพึมพำออกมา เสียงของเธอแหบแห้งราวกับไม่ใช่เสียงของตัวเอง