เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 4 ผู้ป่วยหมายเลขศูนย์
ค่ำคืนในทะเลทรายทั้งหนาวเหน็บและเงียบสงัด ศพที่เดินโซเซออกมาจาก “บริษัทจัดการซากตะวันตก” หรือก็คือผู้ป่วยหมายเลขศูนย์ กำลังเดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายบนถนนสายรองที่ห่างไกล
แสงจันทร์สาดส่องลงบนใบหน้าที่ซีดเผือดและบวมเป่งเล็กน้อยของเขา สีหน้าของเขาว่างเปล่า มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงและไม่เป็นจังหวะเท่านั้นที่ทำลายความเงียบงันโดยรอบ ฝีเท้าของเขาแข็งทื่อและแปลกประหลาดราวกับหุ่นเชิด เดินเซไปเซมา บางครั้งเขาก็หยุดชะงัก ดวงตาที่ขุ่นมัวหมุนวนอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจโลกที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้านี้ พยายามคว้าเศษเสี้ยวของสติที่แตกสลายไปนานแล้ว
ภายในกะโหลกศีรษะของเขากำลังเกิดสงครามที่ไร้เสียง ยาประหลาดที่เปล่งแสงสีแดงของบริษัทน็อกตันกำลังทำปฏิกิริยาและกลายพันธุ์อย่างคาดเดาไม่ได้กับระบบชีวิตของเขาเอง รวมถึงสารเคมีที่เขาอาจสัมผัสมาในโรงงานจัดการซากศพ ทำให้เขาตกอยู่ในสภาวะที่ไม่มั่นคงอย่างยิ่ง