บทที่ 117: โลงศพของอิ้งเทียนเจ๋อ

บทที่ 117: โลงศพของอิ้งเทียนเจ๋อ

บันไดยาวแห่ง【ความสุข】

【บัลลังก์】ที่ปลายทางถูกปกคลุมด้วยแสงอรุณอันงดงาม

【อสรพิษแห่งตัณหา】อินหงจวงกำลังเผชิญหน้ากับ【สายรุ้งไร้สิ้นสุด】เวินซูเหอ

คนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนหัวงู เส้นผมสีเงินยาวโอบคลุมร่างเปลือยเปล่าของเธอ

อีกคนยืนอยู่ใต้สายรุ้งและแสงอรุณ ราวกับเทพธิดาแห่งสวรรค์ทั้งเก้าตัวจริง

“เธอสวยจังเลย” อินหงจวงมองหญิงงามอันดับหนึ่งของโลกตรงหน้า จนถึงกับเคลิบเคลิ้ม