กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 109: 【ประตูแห่งวาระสิ้นสูญ】เปิดออก
“เสี่ยวอวี่ ใครจะคิดว่าไม่นานเราก็จะได้พาเธอไปชมวิวอีกแล้ว”
“ฉันยังจำท้องฟ้าเหนือแดนรกร้างที่เป็นสีเหลืองหม่นมืดครึ้มได้อยู่เลย เหมือนกับพายุฝนที่ก่อตัวขึ้นในใจฉันตอนที่เธอทะเลาะกับฉันครั้งนั้น”
“โอ๊ย ฟังไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะฉันแต่งเรื่องขึ้นมาเองทั้งนั้น”
“แต่เธอวางใจได้ ความรักที่ฉันมีให้เธอไม่ได้แต่งขึ้นมาแน่นอน มันจริงใจและจริงแท้ที่สุด”
อิ้งเทียนเจ๋อผู้หลงรักใครง่ายกำลังพรั่งพรูคำว่า “รัก” อีกแล้ว เขากอดโลงศพสีดำพลางเอาแก้มแนบไปมา
จากนั้น
เขาแบกโลงศพสีดำขึ้นหลังแล้วก้าวเข้าไปในประตูเคลื่อนย้าย
ทั่วฟ้าดินเหลือเพียงเสียงอ่อนโยนเอาใจใส่ของอิ้งเทียนเจ๋อ
“เสี่ยวอวี่ ตอนนี้อยู่ระหว่างการเคลื่อนย้าย ฝาโลงสั่นเป็นเรื่องปกตินะ ไม่ต้องกลัว”