บทที่ 102: รอฉัน

บทที่ 102: รอฉัน

ค่ำคืนฝนดาวตกในวันนั้น

ได้ให้กำเนิดเทพสององค์

ในเวลานี้

ป๋อจิ้นเงยหน้ามองไป ใจเขาอดสะอื้นไม่ได้

ตลอดมา ป๋อฉิงไม่เคยเล่าอารมณ์ความรู้สึกมากมายในใจให้เขาฟังเลย

เธอแบกรับทุกอย่างไว้เงียบๆ เพียงลำพัง

เธอไม่อยากเป็นภาระของป๋อจิ้น และไม่อยากให้ป๋อจิ้นต้องเป็นห่วง

แต่ความไม่ยอมแพ้และความเข้มแข็งของเด็กสาว รวมถึงความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาและความอ่อนโยนนี้

กลับทำให้เธอกลายเป็นลำดับพลัง 000 【กุญแจแห่งวาระสิ้นสูญ】 ผู้สามารถผสานอารมณ์ทั้งเจ็ดเข้าด้วยกันได้