บทที่ 22: ค่าอารมณ์ถึง 30 เตรียมเลื่อนขั้น

บทที่ 22: ค่าอารมณ์ถึง 30 เตรียมเลื่อนขั้น

วันที่สอง

ป๋อจิ้นค่อยๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งแรกที่เห็นคือดวงตาคู่งดงามของอวี้ยาเชิง

สายตาของทั้งสองประสานกัน

ป๋อจิ้นยังคงทำหน้าไร้อารมณ์ ส่วนผู้เฝ้ามองกลับเป็นฝ่ายแพ้ไปอย่างรวดเร็ว จนต้องหลบสายตา

สาวเกเรสวมเสื้อสายเดี่ยวสีเขียวอ่อนของป๋อฉิง ก้มมองแสงแดดที่ส่องลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่างและตกกระทบปลายเท้าของเธอ

“นายตื่นแล้วเหรอ?”

อวี้ยาเชิงถาม

เมื่อวานทั้งกินข้าวทั้งคุยกันลากยาวจนดึก เธอจึงค้างคืนที่บ้านของป๋อจิ้นและนอนห้องเดียวกับป๋อฉิง