บทที่ 15: เมื่อผู้โศกเศร้าต้องโศกเศร้าตลอดไป

บทที่ 15: เมื่อผู้โศกเศร้าต้องโศกเศร้าตลอดไป

บนเวทีประลอง

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง

หลังจากป๋อจิ้นแบกหอกยาวแห่งกระจกขึ้นเวทีอย่างผึ่งผาย เขาก็ขมวดคิ้ว

บนพื้นเต็มไปด้วยร่องรอยจากการต่อสู้เอาเป็นเอาตายของผู้ครองลำดับพลังเส้นทางแห่งความเจ็บปวดสองคนเมื่อครู่ ทั้งเหนียวเหนอะและส่งกลิ่นเหม็นคาว

นับตั้งแต่เรื่องเมื่อสองปีก่อน ป๋อจิ้นก็เริ่มทนมองเลือดที่นองเต็มพื้นแบบนี้ไม่ได้

ถึงคนที่ยืนอยู่บนเวทีตอนนี้จะเป็นเพียงร่างแยกเงาสะท้อนก็ตาม

ในเวลาเดียวกัน

ขณะที่เขากำลังก้มตามองสำรวจไปทั่ว

เสิ่นหนิงฝั่งตรงข้ามก็เอ่ยวจนะลำดับพลังว่า “ทะเลสาบในใจเหือดแห้ง ฟ้าดินร่ำไห้ไปพร้อมกัน”