บทที่ 302 ไม่ได้พบกันเสียนาน ลวี่เฟิ่งเซียน

บทที่ 302 ไม่ได้พบกันเสียนาน ลวี่เฟิ่งเซียน

ในยุคสมัยนี้ วาจาและการกระทำล้วนต้องเป็นไปตามกฎระเบียบ แม้กระทั่งการสัญจรก็ยังมีเส้นทางที่แบ่งแยกไว้แตกต่างกัน

มีทั้งทางหลวงสำหรับโอรสสวรรค์ มีทางสัญจรสำหรับขุนนาง และยังมีเส้นทางม้าเร็วสำหรับหน่วยลาดตระเวนและทหารหาญ ส่วนราษฎรสามัญนั้น... จะปีนเขาหรือลุยน้ำข้ามห้วยก็ย่อมได้ ทว่าไม่อาจย่างกรายบนเส้นทางเหล่านั้น

เฉาเชาถอยทัพแล้ว ทหารราบและทหารม้าเหล่านี้ย่อมใช้เส้นทางม้าเร็วสัญจร

ลวี่ปู้สามารถไล่ตามไปตามเส้นทางม้าเร็วได้เช่นกัน แต่ความเร็วเช่นนั้นจะเชื่องช้าเกินไป เพราะยามที่เฉาเชาถอนทัพ ทหารราบและทหารม้าเป็นฝ่ายล่าถอยไปก่อน ส่วนทัพเรือเป็นหน่วยสุดท้ายที่เคลื่อนพล

กล่าวคือ กองทหารราบที่รั้งท้ายสุดนั้นได้เคลื่อนออกจากเซี่ยโข่วไปเต็มๆ หนึ่งวันแล้ว