บทที่ 242 เฉาเมิ่งเต๋อผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาปรานี

บทที่ 242 เฉาเมิ่งเต๋อผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาปรานี

บารมีของหวงจงในจิงโจวนับว่าสูงส่งพอตัว เมื่อเขาไปเยือนถึงเรือน ในคืนวันนั้นเหวินพิ่นจึงมาร่วมงานเลี้ยงที่เฉาเชาจัดขึ้นทันที

วันรุ่งขึ้นในการเดินทางไปยังเซียงหยาง ก็ได้พาเขาไปด้วย เพราะอย่างไรเสียก็เป็นคนที่เพิ่งเข้ามาสวามิภักดิ์ ระหว่างทางจะได้มีเวลาสานสัมพันธ์ให้สนิทสนมยิ่งขึ้น

หนานหยางกับเซียงหยางมีอาณาเขตติดกัน ทว่าระยะทางกลับห่างกันถึงสองร้อยลี้ เฒ่าเฉาผู้คุ้นชินกับการนั่งราชรถเทียมม้าหกตัวของโอรสสวรรค์ วันหนึ่งจึงเดินทางได้ไม่ถึงสี่สิบห้าสิบลี้ แต่เขาก็หาได้ใส่ใจไม่ อย่างไรเสียระหว่างทางก็มีสถานีพักม้าอยู่มากมาย

จนกระทั่งวันที่สี่จึงมาถึงเมืองเซียงหยาง ยามนี้หลิวฉงได้นำเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊แห่งจิงเซียงออกมาตั้งแถวนอกเมืองเพื่อต้อนรับทั้งสองฟากฝั่งถนน

"คารวะเว่ยหวัง!"