บทที่ 227 สหายเก่าทยอยร่วงโรย

บทที่ 227 สหายเก่าทยอยร่วงโรย

เตี่ยนโม่มิได้ไปหาสวินอวี้ในทันที ในเวลานี้อีกฝ่ายคงยังยากที่จะยอมรับความจริง

ต่อมาก็ได้ยินว่าพวกกัวเจีย เฉินฉวิน และจงเหยาต่างก็ไปเยี่ยมสวินอวี้ ทว่าล้วนถูกปฏิเสธอยู่นอกประตู สวินอวี้อ้างว่าป่วยไข้ไม่ยอมพบหน้าผู้ใดมาโดยตลอด

จนกระทั่งวันที่เจ็ด เตี่ยนโม่ได้ยินว่าประตูใหญ่ของจวนสวินเปิดอยู่ จึงได้อุ้มสุราสองไหไปหาเขา

ยามพบสวินอวี้ เตี่ยนโม่ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย อีกฝ่ายไว้หนวดเคราครึ้ม ผมเผ้ายุ่งเหยิง จิตใจหม่นหมอง เพียงไม่กี่วันที่ไม่พบหน้ากลับดูแก่ชราลงไปนับสิบปี

"เหวินรั่ว ไฉนท่านถึงต้องทำถึงเพียงนี้" เตี่ยนโม่วางไหสุราลงพลางถามอย่างจนใจ

สวินอวี้ไม่เอ่ยคำใด เพียงยกไหสุราขึ้นมา เปิดฝาไหแล้วกรอกเข้าปากทันที

เมื่อเห็นเขาไม่พูดจา เตี่ยนโม่จึงได้แต่ดื่มเป็นเพื่อน