บทที่ 220 ถึงคราวจนตรอก มหากิจจึงเริ่มต้น

บทที่ 220 ถึงคราวจนตรอก มหากิจจึงเริ่มต้น

งานเลี้ยงเลิกราก็ล่วงเข้าสู่ยามสามแล้ว หลังส่งแขกคนสุดท้ายกลับไป เตี่ยนโม่ก็บิดขี้เกียจเตรียมตัวจะอาบน้ำเข้านอน

ทันใดนั้น สองมือนุ่มนวลคู่หนึ่งก็โอบกอดเขาจากด้านหลัง พลางเอ่ยอย่างซุกซนว่า "นายท่านช่างใจร้ายนัก ปล่อยให้ข้ารอนานถึงเพียงนี้"

"ข้านึกว่าเจ้านอนไปแล้วเสียอีก" เมื่อหันกลับไปมอง แม่ตัวดีหมี่เจินกลับมิได้มีความง่วงงอยแม้แต่น้อย มีเพียงความคาดหวังเปี่ยมล้น

"บ่าวจะปรนนิบัติรับใช้นายท่านอาบน้ำเจ้าค่ะ" สายตาหยาดเยิ้มของหมี่เจินทำให้เตี่ยนโม่ถึงกับขนลุกซู่ กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น

เตี่ยนโม่ยอมให้หมี่เจินจูงมือพาไปยังห้องอาบน้ำ ภายในถังไม้ใบใหญ่มีไอน้ำร้อนกรุ่นลอยฟุ้ง ด้านบนยังโรยไว้ด้วยกลีบดอกไม้มากมาย

หลังจากปลดเปลื้องอาภรณ์ออกแล้ว เตี่ยนโม่ก็เอนกายพิงขอบถังไม้ หลับตาลงอย่างผ่อนคลาย ปล่อยให้มือคู่งามช่วยนวดคลายความเมื่อยล้าที่หัวไหล่