บทที่ 204 แผนนี้อำมหิตนัก ข้าต้องอายุสั้นเป็นแน่

บทที่ 204 แผนนี้อำมหิตนัก ข้าต้องอายุสั้นเป็นแน่

"น้องสาม รีบหยุดมือ!"

ไป่ฟูจ่างถูกโบยตีจนหมดสติไปแล้ว หลิวเป้ยจึงรีบรุดเข้ามา คว้าแส้จากมือของจางเฟยไปในทันที

เขาย่อกายลงมองดูไป่ฟูจ่างที่หมดสติไปแล้ว ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดพลางกล่าวเสียงขรึมว่า "เร็วเข้า รีบพยุงเขาไปหาหมอทหาร"

หลังจากทหารหลายนายช่วยกันพยุงตัวไป่ฟูจ่างออกไปแล้ว จางเฟยถึงได้ยิ้มเจื่อนๆ พลางกล่าวว่า "พี่ใหญ่ ข้าฟังท่านแล้วนะ มิได้ฆ่าพวกทหารหนีทัพพวกนี้ แค่หวดแส้สั่งสอนไปไม่กี่ทีคงไม่เกินไปกระมัง?"

"ปล่อยพวกเขาไปด้วย ส่งตัวไปหาหมอทหารให้หมด" หลิวเป้ยมิได้หันไปมองจางเฟย หากแต่สั่งการกับเหล่าทหารที่อยู่ด้านข้าง