บทที่ 166 แบกหนามขอขมา ลูกไม้เดิมๆ

บทที่ 166 แบกหนามขอขมา ลูกไม้เดิมๆ

ภายในกระโจมบัญชาการใหญ่ค่ายกวนตู้ของทัพหยวน หยวนช่างและกัวถูกำลังคุกเข่าอยู่ตรงกลาง ทั้งสองถูกมัดไว้ ซ้ำยังนำเถาหนามที่มีหนามแหลมคมมาพันไว้รอบกาย

กลอุบายทุกข์กายอย่างการแบกหนามขอขมาเช่นนี้ นอกจากกัวถูแล้ว คนทั่วไปย่อมคิดไม่ถึงเป็นแน่

แม้ทัพเฉาจะเปิดทางสะดวกให้ตลอดทางจนหยวนช่างสามารถตีฝ่าวงล้อมออกมาได้ ทว่าหลังจากหลบหนีออกมาได้แล้ว ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว เขาไม่รู้ว่าจะไปอธิบายกับบิดาอย่างไรดี

รบเพียงศึกเดียวกลับสูญเสียทหารเอกไปถึงหกหมื่นนายจนเหลือไม่ถึงห้าพัน หากว่ากันตามกฎทัพ ต่อให้แถมศีรษะให้เขาอีกหลายหัวก็ยังไม่พอให้ตัด

ทว่าหลังจากฟังการวิเคราะห์ของกัวถู หยวนช่างก็มองเห็นประกายแห่งความหวัง จึงได้มาแบกหนามขอขมาเช่นนี้

ส่วนท่านเจียนจวินที่มีความเห็นไม่ลงรอยกับพวกเขานั้น เดิมทีก็คิดจะมาร้องเรียนฟ้องร้องเช่นกัน