บทที่ 117 หลิวเสวียนเต๋อผู้เจนศึกเปี่ยมอุบาย

บทที่ 117 หลิวเสวียนเต๋อผู้เจนศึกเปี่ยมอุบาย

ณ จวนชั่วคราวของหลิวเป้ยในเมืองหนานหยางแห่งจิงโจว เขาถือจดหมายโลหิตฉบับหนึ่งไว้แน่น พลางทุบอกกระทืบเท้า ร่ำไห้น้ำตานองหน้า

บนนั้นบรรยายถึงความทุกข์ทรมานสารพัดที่หลิวเสียนับแต่ถูกต่งจัวผลักดันขึ้นครองราชย์อย่างละเอียดถี่ถ้วน ประหนึ่งเขียนบันทึกชีวประวัติเล่มหนึ่งก็มิปาน

ในฐานะเชื้อพระวงศ์ฮั่นและพระปิตุลาแห่งโอรสสวรรค์ เมื่อหลิวเป้ยได้อ่านแล้วจะไม่ให้ร่ำไห้สะอึกสะอื้นได้อย่างไร

น้องชายทั้งสองคนย่อมคอยปลอบโยนหลิวเป้ยอยู่ด้านข้าง

"พี่ใหญ่ บุกไปสวี่ชาง ช่วยองค์จักรพรรดิกลับมาเถิด!"

"จริงด้วยพี่ใหญ่ ข้าจะเป็นทัพหน้าเปิดทางให้เอง ใครบังอาจขวาง ข้าจะแทงให้พรุนเป็นหมื่นๆ รู ยิ่งไปกว่านั้น พวกเรายังมีทหารเอกอีกสามหมื่นนาย ไฉนต้องกลัวโจรเฉาด้วย!"