กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 99 ลวี่ปู้ผู้คุ้นชินกับการถูกรุม
ณ ค่ายใหญ่ทัพหยวน เฉียวรุ่ยถือหมวกเกราะเดินดุ่มๆ เข้ามาในกระโจมบัญชาการทัพหลวงด้วยความเดือดดาล พลางแยกเขี้ยวเอ่ยว่า
"ฝ่าบาท พวกเราด่าท้าหน้าค่ายมาสามวันแล้ว ไอ้อ้ายสารเลวพวกนั้นกลับไม่ออกมาเลย จะทำเยี่ยงไรดีพ่ะย่ะค่ะ!"
"จื่อหยา ผู้เป็นแม่ทัพไม่ว่าจะยามใดล้วนต้องสุขุมเยือกเย็น มิฉะนั้นหากเหล่าทหารเห็นเข้าจะดูเป็นอย่างไร?"
หยวนซู่ผู้สวมฉลองพระองค์ลายมังกร สวมมงกุฎจักรพรรดิประดับไข่มุกเก้าสาย เผยรอยยิ้มเปี่ยมปัญญา ชนชั้นอย่างพวกเราต้องมีวุฒิภาวะและการวางตัว
"ฝ่าบาทตักเตือนได้ถูกต้องแล้ว ทว่า... กองทัพเราเดินทางมาไกลไม่ควรยืดเยื้อ อีกทั้งเสบียงและยุทธภัณฑ์ที่สิ้นเปลืองไป ล้วนต้องขนส่งจากโซ่วชุนไกลถึงแปดร้อยลี้กว่าจะถึงแนวหน้า หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าจะไม่เป็นผลดีพ่ะย่ะค่ะ"
เฉียวรุ่ยเป็นคนใจร้อน ไม่รู้จักเลือกสรรคำพูด คิดสิ่งใดก็กล่าวออกมาเช่นนั้น