บทที่ 97 จื่อจี้ช่างเป็นตัวประหลาดแท้ๆ

บทที่ 97 จื่อจี้ช่างเป็นตัวประหลาดแท้ๆ

ณ ลานฝึกทหารเมืองสวี่ชาง เฉาเชานำพาเตี่ยนโม่ กัวเจีย และเจี่ยสวี่ พร้อมคณะร่วมตรวจดูกำลังพลที่กำลังซ้อมรบ

ในช่วงเวลานี้ ชายฉกรรจ์ที่เกณฑ์มาใหม่จากแต่ละเมืองมีมากกว่าแปดพันคน ซึ่งได้ถูกกระจายไปยังค่ายต่างๆ เพื่อเคี่ยวกรำฝึกฝนอย่างเข้มงวดแล้ว

ทั่วอวี้โจวในยามนี้ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายควันไฟและเปลวสงคราม ดังนั้นระดับความเข้มข้นในการฝึกทหารจึงมีแต่ต้องเพิ่มขึ้น ไม่อาจลดทอนลงได้

เมื่อเห็นไพร่พลทุกค่ายต่างหลั่งเหงื่อชโลมกายอยู่บนลานฝึก เฒ่าเฉาก็รู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก

ยามนั้น หน่วยสอดแนมผู้หนึ่งได้นำม้วนไม้ไผ่มาส่งมอบให้ หลังจากรับม้วนไม้ไผ่มา เฒ่าเฉาก็กวาดสายตาอ่านซ้ำถึงสามรอบเพื่อให้แน่ใจว่าตนมิได้มองผิดไป จากนั้นก็หัวเราะจนตัวงอ มิได้คำนึงถึงความน่าเกรงขามในฐานะเฉิงเซี่ยงของตนแม้แต่น้อย