บทที่ 90 หลิวเป้ยวางแผนอีกครา จิงโจวเกิดความเปลี่ยนแปลง

บทที่ 90 หลิวเป้ยวางแผนอีกครา จิงโจวเกิดความเปลี่ยนแปลง

"นึกไม่ถึงว่าภายนอกควันศึกจะลุกโชนไปทั่ว ทว่าจิงโจวแห่งนี้กลับแลดูสงบร่มเย็นราวกับยุคแห่งความรุ่งเรือง ช่างเป็นแดนดินอันอุดมและเปี่ยมด้วยผู้มีความสามารถอย่างแท้จริง"

ในอำเภอเซียงหยางแห่งจิงโจว รถม้าขวักไขว่ดั่งมังกร พ่อค้าแม่ขายส่งเสียงร้องเร่ ร้านรวงแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ชาวบ้านที่ออกมาจับจ่ายเดินเบียดเสียดกันอย่างคึกคัก ภาพอันรุ่งเรืองตรงหน้านี้ ทำให้พระเจ้าอาหลิวผู้เพิ่งหลบหนีภัยสงครามมาจากสวีโจวอดมิได้ที่จะทอดถอนใจด้วยความสะท้อนใจ

อันที่จริงความรู้สึกของเฒ่าหลิวมิใช่ว่าไร้เหตุผล หากกล่าวถึงช่วงเวลานี้เพียงอย่างเดียว จิงโจวนับเป็นดินแดนที่มั่งคั่งอุดมสมบูรณ์ที่สุดในบรรดาหนึ่งราชธานีสิบสามมณฑลของต้าฮั่น

หากวัดกันที่กำลังทหาร ในห้วงเวลานี้ผู้ที่มีอำนาจเข้มแข็งเกรียงไกรที่สุดมิใช่หยวนเส้า มิใช่เฉาเชา และยิ่งมิใช่หยวนซู่ หากแต่เป็นหลิวเปี่ยว

เขามีกำลังพลในมือถึงสิบเจ็ดหมื่นนาย เป็นกองทหารม้าและทหารราบสิบหมื่นนาย กองทัพเรือเจ็ดหมื่นนาย และเรือรบสองพันลำ