บทที่ 62 ภรรยาตัวน้อยของเตี่ยนโม่เป็นนางบ้าคนหนึ่ง

บทที่ 62 ภรรยาตัวน้อยของเตี่ยนโม่เป็นนางบ้าคนหนึ่ง

ม้าเหงื่อโลหิตชั้นยอดเดินตามหลังอาชาขนขาวผุดผ่องทั้งร่างไป ไม่รู้ว่าเดินทางมานานเท่าใดแล้ว

ที่แน่ชัดก็คือ ตนเองอยู่ห่างจากค่ายใหญ่ทัพเฉาไกลออกไปทุกที หัวใจของเตี่ยนโม่จึงเปลี่ยนจากความตึงเครียดในคราแรกกลายเป็นความหวาดกลัว

"ขอถามจอมยุทธ์หญิง ท่านคิดจะพาข้าไปที่ใดกันแน่"

ดรุณีน้อยยังคงไม่เอ่ยวาจา ควบม้านำหน้าไปตามลำพัง

ระหว่างทางเตี่ยนโม่พยายามชะลอความเร็ว หวังจะหาโอกาสอาศัยม้าเหงื่อโลหิตหลบหนี ทว่าดรุณีน้อยผู้นี้ราวกับมีตาหลัง พอระยะห่างของทั้งสองเกินสิบก้าว นางก็หยุดลงทันที

เตี่ยนโม่ไม่กล้าเสี่ยงลองอีกจริงๆ

กระทั่งยามพลบค่ำ เมื่อมาถึงถ้ำแห่งหนึ่ง ดรุณีน้อยจึงยอมหยุดลงในที่สุด นางกระโดดลงจากหลังม้าแล้วเอ่ยว่า "มา" จากนั้นก็ตระหนี่คำพูดจนไม่ยอมเอ่ยเพิ่มแม้แต่วาจาเดียว

เมื่อตามดรุณีน้อยเข้าไปในถ้ำ สภาพแวดล้อมด้านในก็ทำเอาเตี่ยนโม่ถึงกับเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ