กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 53 ผู้มีเมตตาย่อมไร้เทียมทานเตี่ยนจื่อจี้
"คนป่วยผู้นี้ดูกระปรี้กระเปร่าดีนี่"
ณ จวนสกุลจ้าว จ้าวอวิ๋นนั่งอยู่ตามลำพังบนม้าหินในลานเรือน กำลังดื่มสุราอย่างกลัดกลุ้ม
พลันได้ยินเสียงของเตี่ยนโม่ เขาก็รีบลุกขึ้นยืน ในชั่วพริบตาที่สบตากัน จ้าวอวิ๋นก็เผยสีหน้ากระอักกระอ่วนใจออกมาเต็มใบหน้า
เตี่ยนโม่ไม่ทักทายปราศรัยให้มากความ เขาเดินตรงเข้ามาตรงหน้าอีกฝ่ายแล้วนั่งลงเช่นกัน
"เป็นอย่างไร ป่วยไข้เพราะหลิวเป้ยใช่หรือไม่"
จ้าวอวิ๋นชะงักงัน ลังเลอยู่ชั่วครู่ ด้วยความที่เป็นคนโกหกไม่เป็นจึงกล่าวตามความจริง "ไม่อาจปิดบังท่านกุนซือได้จริงๆ เมื่อก่อนตอนที่แม่ทัพผู้น้อยยังอยู่ที่โยวโจว ก็สนิทสนมคุ้นเคยกับหลิวสื่อจวิน ทั้งยังมีมิตรภาพร่วมรบประดุจพี่น้อง ไม่อาจตัดใจยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามในยามที่เขาตกที่นั่งลำบากได้จริงๆ