0211

⬢⬢⬢

ตอนที่ 211 เถาวัลย์แห้งเหี่ยวต้นไม้ชรา ในที่สุดก็ผลิกิ่งก้านใหม่!

ยามฟ้าเพิ่งสาง เฉินหวยอันผู้พักผ่อนในอำเภอผิงหลิงหนึ่งคืน ก็ขี่กวางขาวอาเหยาเยื้องย่างออกจากตัวอำเภออย่างช้า ๆ

บรรดาผู้นำเก้าตระกูลใหญ่แห่งอำเภอผิงหลิงต่างเดินเท้าติดตามอยู่เบื้องหลัง จนกระทั่งมาส่งถึงนอกเมืองสิบลี้จึงได้หยุดลง

“คารวะท่านหก!”

ห่างจากอำเภอผิงหลิงไปสิบกว่าลี้ เหล่าอสูรใหญ่แห่งภูเขาฝูหลงกำลังหมอบราบอยู่กับพื้น คารวะด้วยความเคารพยำเกรง

ยามนี้ พวกมันไม่เพียงแต่หวาดกลัวเฉินหวยอันเท่านั้น ทว่ายังมีกวางขาวที่อยู่ใต้ร่างของเฉินหวยอัน กลิ่นอายที่ติดตัวมาแต่กำเนิดนั้นทำให้อสูรใหญ่ทั้งหมด แม้กระทั่งหมาป่าวายุและไก่ฟ้าหลากสีที่มีระดับตบะสูงกว่ากวางขาว ก็ยังบังเกิดความยำเกรงขึ้นมาจากสัญชาตญาณ

“ลำบากพวกเจ้าแล้ว!” เฉินหวยอันเอ่ยเสียงเรียบ

“สามารถรับใช้ท่านหกได้ ย่อมเป็นวาสนาของพวกเรา!” ไก่ฟ้าหลากสีตอบกลับด้วยความเคารพ

“พวกเจ้ากลับภูเขาฝูหลงไปเถิด! ข้าจะไปยังอำเภอเฟิงหลิงก่อน!”