0196

⬢⬢⬢

ตอนที่ 196 ระบำหงส์เหินเพลินตา สมุนไพรวิญญาณสุราเลิศมอมเมาจิต

อำเภอเฟิงหลิง ทิศเหนือของเมือง หอวายุจันทรา

บทเพลงหนึ่งระบำหนึ่งของชิงเฟิงหมิงเยวี่ย ประดุจนกขานหงส์ร่ายรำ งดงามถึงขีดสุด ทำให้โจวเหวินเซวียนมองดูจนลุ่มหลงเคลิบเคลิ้ม

พลังความสามารถระดับทะเลจิต นับเป็นยอดฝีมืออย่างแท้จริง ทั้งยังเป็นนายทหารองครักษ์วิญญาณแห่งกองทหารพิทักษ์วิญญาณของเจ้าเมืองจวิ้น ย่อมมีฐานะสูงส่งยิ่ง

ทว่ามีเพียงโจวเหวินเซวียนที่รู้แก่ใจตนเองดีว่า เขาเป็นเพียงองครักษ์ที่ระดับสูงขึ้นมาหน่อยเท่านั้น

เดิมทีเขามีชาติกำเนิดจากชนชั้นต่ำต้อย รวมถึงคนส่วนใหญ่ในกองทหารพิทักษ์วิญญาณ ล้วนถูกคัดเลือกมาจากเหล่าราษฎรชั้นต่ำ ผ่านการคัดสรรอันโหดเหี้ยมทารุณยิ่ง เรียกได้ว่าหนึ่งในหมื่น คัดสรรออกมาได้ 5,000 คนเพื่อนำมาฝึกฝนอบรม

หลายปีมานี้ ในมณฑลเจียงหลิง เขาทำงานหนักดั่งวัวดั่งม้ามาโดยตลอด ทั้งไม่มีโอกาสได้เสพสุข และไม่มีเวลาได้ผ่อนคลาย

การขับร้องร่ายรำเช่นชิงเฟิงหมิงเยวี่ยนี้ เขาก็เคยพบเห็นอยู่บ้าง ในงานเลี้ยงต้อนรับแขกของเจ้าเมืองจวิ้นโจวเฮ่าชวน ทว่าในเวลานั้นเขาทุ่มเทพลังสมาธิทั้งหมดไปกับการคุ้มกันเจ้าเมืองจวิ้น การร่ายรำนั้นไม่กล้าปรายตามองแม้เพียงแวบเดียว เสียงเพลงอันไพเราะเย้ายวนนั้นยิ่งมิได้เข้าหูแม้แต่น้อย

“แปะ แปะ แปะ!”